SCRIPTDESK

De macht aan de makers (2): Cinesud

Cinesud wil mediaprofessionals uit Limburg met elkaar, en met makers uit de Randstad in contact brengen. Oprichter van Cinesud is Elbe Stevens, die zeventien jaar in de Randstad woonde. Hij werkte als scenarioschrijver mee aan onder andere Moordwijven en Penoza en maakte in eigen beheer de korte films Behind the Wall en Anatole.

door Maarten Almekinders
Dit artikel verscheen in PLOT, magazine over scenarioschrijven, winter 2012.

In Maastricht is er de Toneelacademie, de regiozender L1, een actieve directeur van Filmtheater Lumière en niet in de laatste plaats de provincie Zuid-Limburg die wonen en werken in de regio aantrekkelijker wil maken. Stevens: “Ik ben begonnen als regisseur, en ben daarna ook gaan schrijven. Scenario is het moeilijkste onderdeel van filmmaken, dat wordt nog steeds onderschat. En nu ben ik meer producent. Ik ben naar Maastricht gegaan met het idee: nu weet ik wel hoe je een goed script schrijft en wil ik de teugels zelf in handen nemen. Ik vond producenten lui, in die zin dat ze vooral de geijkte paden bewandelen.

Behind the Wall
Met wat geld van het lokale bedrijfsleven maakte ik mijn eerste film Behind the Wall. Zo’n project biedt je de kans met een hoop mensen te werken. Als je eenmaal die eerste film hebt gemaakt kunnen ze je daarna plaatsen als serieuze maker, en krijg je sneller de kans om een tweede film te maken. Er is hier in Limburg onnoemelijk veel talent aanwezig. De Toneelacademie levert schrijvers af met ideeën. Je hebt mensen voor kleding, story-boarders en decor, maar die werken vooral in Duitsland. Het talent is heel versnipperd, creatieven zijn niet zo gewend aan samenwerken. Bovendien is het talent niet goed zichtbaar; wat vooral te maken heeft met mentaliteit. De Limburger is bescheiden, vindt snel dat hij te koop loopt  met iets dat hij goed kan.

Cinesud is een zelfstandige club zonder subsidie. Ik ben naar een investeerder gegaan met vraag of hij wilde helpen met de start. Het is heel belangrijk dat het initiatief door de leden wordt gedragen, dat ze het serieus nemen, dat het van binnenuit komt. De politiek is enthousiast over een serie als Flikken Maastricht, ze zien wat het voor het toerisme doet.
Ik wil hier in ieder geval iets blijvends opbouwen.
Niet dat  filmcrews uit de Randstad hier naar toe komen, en dan ook weer weggaan, zodat er geen kennis achterblijft. Er is nog flink wat te winnen, maar over één à twee jaar moeten we producties die vanuit de Randstad komen, kunnen faciliteren. Om continuïteit te bieden voor makers zijn we de mogelijkheden van een soort mediafonds aan het onderzoeken.

Anatole
Limburg heeft een filmisch landschap. Je krijgt vanzelf ideeën voor locaties. Je kunt veel verschillende verhalen vertellen door de enorme verscheidenheid: van grote Nederlandse, Duitse en Belgische steden, mergelgrotten tot dat heuvelachtige platteland. Ook de kwaliteit van leven tijdens een productie – goed eten – is goed. En het is makkelijker om dingen voor elkaar te krijgen, er is minder cynisme, meer openheid.
Scenarioschrijven is hier nog niet zo ver ontwikkeld. Ik zou graag een samenwerking op gang brengen tussen ervaren scenarioschrijvers en mensen van hier. Het zou interessant zijn als die makers hun netwerk willen delen.”